در این بخش شعر طنز شب یلدا و مجموعه اشعار خنده دار و طنز شب یلدا را تهیه کرده ایم که علاوه بر جنبه فان و سرگرم کننده ای که دارد نکاتی انتقادی در مورد شب یلدا را بازگو می کند
شعر شب یلدا طنز
شب یلداست خب باشه تو مهمونم بشو اما
نباید کل فامیلت که مهمونای من باشه
تلفن زنگ زد شاید که شیرین یا که پارمیدا
عسل یا زهره یا مهکامه یا شیمای من باشه!
شب یلدا، شراب سرخ و آواز خوش مهوش
قر باباکرم باید مث (ل) سامبای من باشه
به من گفته شب یلدا میاد خونه به یه شرطی
اونم اینکه هف هش مگ سرعت وای فای من باشه!
فریاد کشیده هر دو جیبم جانسوز
با دیدن نرخ هندوانه دیروز
یلدا تو کمی دیر تر امسال بیا
یارانه برای تو ندادند هنوز
شعر طنز یلدا
لبی سرد و دلی افسرده داریم
به سر افکار تیپا خورده داریم
رسد پایان پاییز و از آغاز
هزاران جوجه نشمرده داریم
اگه چشمای تو ماه شب یلدای من باشه
شب یلدا یکی از بهترین شب های من باشه
کنار سفره یلدا دعاکن تا همین فردا
رو فرش خونه تون ردی ز رد پای من باشه
به حلوا گفتن اما کام من شیرین نشد بانو
کنار ظرف شیرینی بگو تا جای من باشه
تو کفرم را در آوردی گرانی تف به گور تو
چرا باید دو متر و نیم فقط ویلای من باشه
در شب یلدا فشار غصه و هجران تو جان بر لب است
از برای دفع اندوه فراق، سوپاپ می خواهم
ساقیا برخیز و در دِه جام را
بهر اطفا حریق عشق، سون آپ می خواهم
چون صبا بی معرفت گشت و نمی‌آرد خبر
تا گشایم نامه‌ی اینترنتی یار، یک لپ تاپ می خواهم
چون رود از دیده ام آب و ز بینی نیز هم
ظاهرا از درد دوری نیست، کلد استاپ می خواهم
حافظ و طبع لطیفش چاره‌ی دردم نشد
پس یه ماساژ قولنجی، فیزیوتراپ می خواهم******
اگر ما را شب یلدا بلند است
ز یاد زلف آن بالا بلند است
چو این مطلع سرودم کیف کردم
که این مضمون بی همتا بلند است
به ناگه داد وجدانم در آمد:
که داد من از این کارا بلند است
چقدر آخر دروغ شاعرانه
صدای کوست‌ای رسوا! بلند است
تو خود خندان و از هجر دروغین
ز شعرت آه و واویلا بلند است
نباف اینقدر از بالا بلندت
صد وپنجاه سانت آیا بلند است؟
دوازده شنبلیله بر کدویی
همان «گیسوی، چون یلدا بلند» است؟
بیا این خط کش و آن زلف یارت!
نه من گویم، توخود گو! ها! بلند است؟
باز دوباره شب یلدا شده
در همه جا ولوله بر پا شده
جلوه هندونه چه زیبا بود
بین همه میوه چه آقا شده
خوردن آجیل در این شب روا
موسم شیرینی و حلوا شده
در شب یلدا که درازین شب است
دور همی ها به درازا شده
گر همه گوشی به کناری نهند
گفت و شنود همه زیبا شده
یک طرفی گرم لطایف شویم
سوی دگر طرح معما شده
آخر پاییز همین امشب است
شمردن جوجه تقاضا شده
چاشنی صحبتمان شب چره ست
مختلفش تو ی شکم جا شده
فکر بود خوردن و هم ذکر ما
وسعت هر معده چو دریا شده
خوان غذا وقت سحر گستریم
بین دل و دیده چه دعوا شده
دل هوس جوجه، خورش با کباب
دیده پی مرغ و مسما شده
کم بود این معده شود منفجر
پر ز درازی و ز پهنا شده
قدرت حرکت به کسی نیست، نیست
بر رخمان خواب هویدا شده
بی متکا بی تشک و بی پتو
هر که به چرتست و مهیا شده
وای… شب چله ما چون گذشت
این شب ما با شکم احیا شده
شعر طنز برای شب یلدا
شب یلدا من و حلوا شما و تخمه و فندق
سفر کردم که یا جای شما یا جای من باشه
مبادا تخمه خوردن حال بعضیتونو بد سازه
تموم اتفاقای بد آخه پای من باشه
حالام پهلوی من بانوی من خوشحال و من غمگین
سرش گرم خودش آسوده از غم های من باشه
شما را گر شب یلدا بلنده
مرا لیست طلبکارا بلنده
از اول شانس و اقبالم کج افتاد
زمانه ناقلا با من لج افتاد
اگرچه بخت من چون شام تاره
در اون بالا ندارم یک ستاره
ولی هندونه ام در شام یلدا
سفیدیش بود چون شیر گاوا
انارم ترش و گردوهام پوچه
و چشمان زنم افسوس لوچه
بود آجیل تلخ و سیب ها کال
و قطعاً می شود وارونه ام فال
خلاصه در شب یلدای بنده
بود اوضاع و حالم باب خنده
شب یلدا کنار یار بودی
به او دلبسته و بیمار بودی
شپش هایش گرفتی از سر شب
تو نادان مگر بیکار بودی؟
یلدا چقدر قد تو بالا بلند بود
هندونه‌های قرمز تو مثل قند بود
حالا چقدر خم شدی و کال گشته‌ای
گویا حریف تازه تو زورمند بود
دارا که به لکسوز برد سارا را
حاجی به اشاره ای دل دنیا را
در خانه ی ما همسر من می گوید
یک وام دگر که این شب یلدا را
شعر یلدایی طنز
دانم که فرار تو تماشایی بود
همدست تو عمه و عمو دایی بود
جا داده ای در دو جیب خود میلیاردی
متراژ دو جیب تو چه یلدایی بود
رفتم شب یلدا به سراغ حافظ
تا حال مرا کند برایم محرز
گفتم که شود بهتر از این احوالم؟
دیوان به زبان آمد و گفتا: هرگز
اگر چه از توی سینی دو تا شیرینی برداشتی
ولی انگار دلت می‌خواس که این حلوای من باشه
در رحمت اگر روزی به روی بنده وا میشد
توی بارون دلم می‌خواس فقط آوای من باشه
تفال می‌زنم گاهی شب یلدا به حافظ چون
دلم می‌خواد که دیوانش پر از شعرای من باشه
همون شب اتفاقا حافظ از من می‌زنه فالی
همینجوری دلش خواسته فقط شیدای من باشه
رفتم شب یلدا به سراغ حافظ
تا حال مرا کند برایم محرز
گفتم که شود بهتر از این احوالم؟
دیوان به زبان آمد و گفتا: هرگز
